Мінск, Плошча Перамогі

Гэтая праца далася мне не адразу. Тры разы я пачынала кампаноўваць гэты від — і тры разы спыняла, бо не магла знайсці, што менавіта тут маё. Шырокі праспект, машыны, ліхтары, дрэвы — горад, якіх тысячы. А потым зразумела: маё — гэта рытм.

Я глядзела зверху, і праспект расстылаўся перада мной, як партытура. Ліхтарныя слупы адбіваюць вертыкальны рытм, паварот дарогі задае дугу, чырвоныя плямы кветнікаў — акцэнты, як ударныя ў аркестравай тканіне. Фігуркі людзей на тратуары злева — менш, чым можна разглядзець, — і ў гэтым маштабе горад перастае быць сумай будынкаў і становіцца рухам. Цёплае вечаровае святло запаўняе ўсё адзіным тонам, і нават машыны страчваюць сваю ўтылітарнасць, ператвараючыся ў цёмныя кроплі, што слізгаюць па русле вуліцы.

Мне было важна захаваць панарамны ахоп, не страціўшы пры гэтым цеплыню ручной працы. Кампазіцыя пабудавана на дыяганалі — з ніжняга левага вугла ўверх і направа, і гэты нахіл стварае адчуванне, што ты зазіраеш уніз, крыху пераганіўшыся праз парэнчы. Палітра наўмысна прыглушаная, амаль сэпійная, з украпленнямі зялёнага і чырвонага — як у старых каляровых фатаграфіях, дзе колер ужо пачаў сыходзіць, а памяць яшчэ трымае.

Спыніцеся на секунду і паслухайце — у гэтага горада ёсць голас.