Восеньскі букет

Я ўзяла гэтыя кветкі з рынку — прыгоршчай, не выбіраючы — і паставіла ў першае, што трапілася пад руку. Георгіны, касмеі, астры, петунія — яны не падыходзілі адзін аднаму па ўсіх правілах флорыстыкі. Але менавіта ў гэтай незгодзе нарадзілася нешта сапраўднае.

Мне хацелася перадаць адчуванне вільготнага дотыку — калі бярэш свежанарэзаны сцябель і адчуваеш, як сок астуджвае пальцы. Таму я працавала хутка, па мокрай паперы, дазваляючы пігменту самому знаходзіць русла. Цёмны фон за букетам — гэта не сцяна, а правал у прастору, з якога кветкі быццам выступаюць насустрач. Я наўмысна пакінула верхні правы кут незапісаным: мне патрэбнае было паветра, зазор, праз які ў кампазіцыю ўваходзіць святло.

Старыя галандцы пісалі кветкавыя нацюрморты як напамін пра бреннасць — vanitas, увяданне прыгажосці. Я думала пра гэта, калі выбірала палітру: глыбокі пурпур георгінаў ужо нясе ў сабе прадчуванне восені, а малочна-белы ранункулюс злева ўнізе — апошні подых лета. Акварэль тут незаменная, бо яе нельга кантраляваць цалкам. Зацёкі і наплывы — не выпадковасці, а супрацоўніцтва вады. Я толькі задаю кірунак.

Затрымайцеся. Букет прастаіць яшчэ дзень ці два — але гэты момант яго поўнаты ўжо спойманы.