Марозны дзень (панарама г. Барысава)

Усе бачаць тут зіму. Я бачу час. Гэтым дахам — дзесяткі гадоў, і яны помняць тое, чаго не помняць людзі, якія пад імі жывуць. Водаправодная вежа на гарызонце стаіць як вартавы, і ад яе цягнецца адчуванне бязгучнага назірання.

Я пісала гэты від з верхняга паверха — і самым цяжкім было не дэталізаваць. Хацелася прамаляваць кожны дом, кожны плот, кожнае дрэва. Але я прымусіла сябе спыніцца на паўдарозе, бо ў панарамным погляде дэталі перашкаджаюць галоўнаму: рытму дахоў, які цягнецца ад пярэдняга плана да гарызонту амаль як арнамент. Сіняваты холад снегу на схілах — адзіны чысты колер; усё астатняе вырашана ў стрыманых шэра-карычневых адценнях.

Вільгельм Хамершёй, дацкі мастак, якога я вельмі люблю, умеў напоўніць пустую пакой такой прысутнасцю, што хацелася гаварыць шэптам. Мне хацелася дабіцца таго ж — але не ў інтэр'еры, а ў адкрытай прасторы. Пастэль і акварэль тут працуюць разам: акварэльная падкладка дае глыбіню, а пастэльны штрых — фактуру покрыў і сцен, тую самую шурпатасць, якая робіць зіму адчувальнай.

І пад гэтымі дахамі нехта зараз моўчыць — як моўчыць увесь гэты пейзаж.